Balustrady stalowe
Ogrodzenia można zrobić na ogół na linii granicy działki lub wydzielonego obszaru zagospodarowanego. Mogą mieć różne funkcje ochronne i estetyczne. Mogą być np. fizyczną przeszkodą dla obcych ludzi czy zwierząt, mogą być też tylko wizualnym zabezpieczeniem przed wzrokiem przechodniów, potrzebną dla zachowania intymności życia użytkowników. Zastosowane materiały, konstrukcje, a także geometria ogrodzeń dają nieobliczalne efekty ochronne i estetyczne. Różne też są koszty i możliwości inwestora dysponowania produktami budowlanymi. Osobny problem stanowi dobór pracowników, narzędzi, środków itd.
W pewnych miejscach tradycje wiejskie i miejskie doprowadziły do wygenerowania pewnego stylu rozwiązań architektonicznych ogrodzeń. W okolicach lesistych, górskich budowano ogrodzenia z prostych i długich żerdzi, później zdobionych i chronionych daszkami z desek i gontów. Trzebieże i wylesienia powodowały z czasem stosowanie ogrodzeń drewnianych różnego typu o mniejszym zużyciu drewna: z żerdzi, ciemi, listew, plecionek z chrustu, z trzciny itp. Obfitość kamieni narzutowych granitowych lub innych prosto obrabialnych kamieni zachęcała budowniczych do stosowania prymitywnych, a później coraz bardziej udoskonalonych ogrodzeń kamiennych.
Przy doborze rodzaju ogrodzenia ogrywają rolę miejscowe tradycje kulturowe, zasoby finansowe inwestorów, a także przepisy, które nakazują lub dopuszczają takie czy inne rozwiązania czy też wręcz zabraniają stosowania pewnych materiałów i technik na danym rejonie.
Wprowadzenie ceramiki budowlanej (u nas już w średniowieczu, na przełomie XII i XIII w.) rozpowszechniło cegłę do budowy domów, a także ogrodzeń. Renesans i barok, a później klasycyzm wprowadziły do murów kamiennych i ceglanych białe i barwne tynki oraz akcenty rzeźbiarskie i malarskie. Zaczęto stosować także mury z ażurami krat drewnianych i metalowych.
Jeden z pierwszych publicznych parków w Europie, Ogród Saski w Warszawie, był ogrodzony od czasu swego powstania, tj. XVIII w. aż do 2009 roku. Nazwa tradycyjna placu za Żelazną Bramą wiąże się z kutym żelaznym ogrodzeniem Ogrodu Saskiego i jego Żelazną Bramą, zlokalizowaną w głównej osi Pałacu Saskiego i Ogrodu, na tzw. Osi Saskiej. Dziś została tylko nazwa historyczna: Żelazna Brama, a z monumentalnego ogrodzenia zachował się jedynie symboliczny cokół.