Technologia Wimax
Wimax , czyli Worldwide Interoperability for Microwave Access to technologia umożliwiająca bezprzewodowy dostęp do sieci Internet wykorzystując radiowego łącza. Technologia ta opiera się na dwóch standardach: IEEE 802.16 a także ETSI HiperaMAN, które umożliwiają współpracę pomiędzy urządzeniami różnych producentów.
Przepustowość łączy technologii Wimax wyliczana jest na 75 Mb/s, co oznacza że może konkurować z przewodowym Internetem. Jednak przy aktualnej infrastrukturze oraz dostępnym urządzeniom realna szybkość łączy przy wykorzystaniu tej technologii nie przekracza 2 Mb/s. Tak niska szybkość to efekt kilku czynników. Aby mieć najlepszą przepustowość odległość między nadajnikiem a anteną nie powinna być większa niż 10 km. W rzeczywistości, przez niewielką sieć nadajników warunek ten nie da się osiągnąć. Aczkolwiek możliwa odległość między anteną nadawczą i odbiornikiem zapewniającą niezawodne działanie wynosi pięćdziesiąt kilometrów. Jednak rzeczywista odległość ta jest sporo mniejsza, a wszystko przez przeszkody znajdujące się na drodze sygnału od stacji nadawczej do odbiornika. Wszelki budynek, drzewko, góra stojąca pomiędzy nadajnikiem a odbiornikiem niszczy sygnał a to pogarsza usługę.
Technologia Wimax może być wykorzystywana zazwyczaj tam, gdzie niemożliwe jest uzyskanie dostępu do sieci Internet używając tradycyjnych łączy przewodowych. Można także ją wykorzystać do tworzenia bezprzewodowych miejskich sieci komputerowych (MAN).